Lang leve de wifi-vrije school!

D66 is één van de partijen die belooft om een flinke zak geld in het onderwijs te pompen. Een deel daarvan moet gaan naar ICT. Omdat leerlingen opgroeien in een digitale wereld moet ICT volgens de partij effectief worden toegepast in het onderwijs en moeten leerlingen méér digitale vaardigheden krijgen aangeleerd. Als docent juich ik om de zak met geld. Er is echter één probleem: ik was net van plan om mobieltjes te verbieden in mijn lessen. En zonder mobiel is er maar weinig ICT.

Op de meeste middelbare scholen gelden geen harde afspraken voor mobielgebruik; docenten zijn oud en wijs genoeg om zélf te bepalen wat de leerlingen wel en niet mogen doen met hun mobiel tijdens de les. De mobiel kan daarnaast in sommige lessen in zijn voordeel werken. In de wereld van het internet is namelijk tussen al die troep met foto’s, filmpjes en spelletjes nog steeds veel nuttige informatie te vinden. En het mobieltje volledig uit de school verbannen is toch hopeloos ouderwets?
Lang was ik het hiermee eens. Leerlingen mochten van mij op vandale.nl als zij de betekenis van een woord niet wisten. Ze mochten zelfs muziek op als zij zich niet goed konden concentreren. (Iedereen zat met muziek op, dus.) Maar inmiddels ben ik mobieltjesmoe. Het mobielgebruik onder leerlingen irriteert me meer dan dat het he
n iets oplevert. Ik geloof even niet meer dat leerlingen om kunnen gaan met de vrijheid die de wereld van het internet biedt als zij hun mobiel in hun hand hebben. Die wereld is te groot. Te vrij. Te leuk. 
Internet zorgt simpelweg voor te veel afleiding. Ik kom uit een tijd dat er nog geen internet was, laat staan een mobiel. De Swing 200 die je afleidde omdat de antenne in je lies stak als je ging zitten, niet meegeteld. Vroeger praatten we met elkaar. En als we elkaar niks te zeggen hadden, sloegen we elkaar in de knieholte of tikten we de broodtrommel uit elkaars handen. We leerden met elkaar omgaan, zij het op een puberale manier, maar wel met écht contact. Tegenwoordig staat iedere puber te pauzeren met een apparaat van zo’n €400,- in z’n handen. Dan denk je wel even twee keer na voor je iemand aanraakt. Kun je beter vluchten in je mobieltje. Op de middelbare school moet de moderne tijd dus even een stapje terug doen, zodat we orde op zaken kunnen stellen.
Het is misschien wat kortzichtig en ouderwets; door de uitvinding van de walkman zijn leer
ingen toch ook niet ineens sociaal gestoord geworden? Nee, dat begrijp ik. Maar ik ben vooral benieuwd of het leerrendement groter wordt als leerlingen op school geen toegang meer zouden hebben tot mobiel internet. Daarnaast is de middelbare scho
ol ervoor om leerlingen niet alleen op cognitief, maar ook op sociaal vlak klaar te stomen voor de echte wereld. Leerlingen zullen hierdoor meer met elkaar moeten gaan praten. En nog belangrijker: pestgedrag zal zichtbaarder worden en zich op school niet meer kunnen verschuilen achter Whatsapp of Snapchat. En het voordeel voor docenten? Wij zouden ons minder ergeren.

 

Ik zie maar één oplossing: de wifi-vrije school. Een school waarin leerlingen, als zij iets op moeten zoeken, bij hun docent om een wifi-code moeten vragen die maar maximaal twee uur werkt. Of nog beter: een school waarin in ieder klaslokaal een schakelaar verstopt zit onder het bureau van de docent, om wifi in-en uit de schakelen. Een 4G-blokker erbij en klaar. Ik vind het het proberen waard. Dus kom maar op met die zak met geld, meneer Pechtold. Dan bestel ik alvast wat wifi-modems, allemaal natuurlijk in het kader van het effectief toepassen van ICT in het onderwijs.
 
Dit artikel werd in verkorte briefversie gepubliceerd in het NRC van zaterdag 20-3 (zie afbeelding)

Dit bericht is geplaatst in onderwijs. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.