Open brief aan Sander Dekker

Beste heer Dekker,
 
Allereerst wil ik u bedanken voor uw reactie. Het vmbo wordt eindelijk besproken! Een onderwerp dat naar mijn gevoel vaak ergens onderaan de politieke schoolagenda staat. Gek eigenlijk; vmbo is voor meer dan de helft van het aantal brugklassers de eerste stap op weg naar het grotemensenleven. U zet het vmbo en haar vmbo’ers weer op de kaart. Want u weet ook: vmbo’ers worden over het algemeen neergezet als leerlingen die watertrappelen in het afvoerputje van onze maatschappij. Een afvoerputje waar zoveel drek doorheen komt dat het maar niet schoon wordt. Door uw reactie komen ontstoppers als Jesse Klaver en Meester Bart in actie. Door uw reactie gaat het vmbo wellicht weer een beetje blinken!

In uw artikel pleit u voor onderwijs dat aansluit bij de talenten van leerlingen. Leerlingen moeten volgens u de vrijheid krijgen om te kiezen wat bij hen past. Daar passen geen grenzen bij, dus die grens moet opengegooid worden. Maar is dit niet precies de functie van zo’n grens? Denkt u dat de vmbo‘er de havo-eindstreep bereikt als de 6,8 van de vmbo-muur al te hoog gegrepen is? U spreekt over keuzevrijheid voor leerlingen. Ik spreek liever over bescherming. Hun tenen, weet u nog? Inderdaad; als de leerling lang genoeg op zijn tenen loopt, zal hij uiteindelijk op die muur kunnen staan, maar dan moet hij wel onbeperkt kunnen blijven zitten. Dat lijkt me niet verstandig. Het is niet mijn bedoeling om leerlingen in hokjes te stoppen en verplicht mbo te laten volgen. Ik wil dat leerlingen en ouders bewuste keuzes maken, de havo niet als uitstapje zien.
 
U spreekt over ruimte voor laatbloeiers. Welnu, hier spreekt een laatbloeiende stapelaar. Na mijn mavo was ik overtuigd dat ik iets met theater wilde worden. Ik vond het moeilijk om na te denken over mijn toekomst, maar toneelspelen vond ik leuk. Voor de drama-academie had ik echter havo nodig, iets wat ik op dat moment nooit zou halen, al zou het mogen van u. Ik koos voor de mbo-opleiding Sociaal Cultureel Werk, zodat ik me in alle rust kon ontwikkelen in de richting die ik interessant vond, zo vonden mijn ouders. Ikzelf deed het voor het papiertje. Na vier jaren gevuld met ervaring en wijsheid, was ik klaar voor de drama-academie. Ik was 19 en werd aangenomen. Ik leerde, ervoer, ging hard plat, stond op en leerde wat bewustzijn was. Na één studiejaar wilde ik geen acteur meer worden, maar docent Nederlands. Waarom vertel ik u dit? Mensen leren door te ervaren. Hoe meer we zien, proeven en leren, hoe meer we ons bewust worden van wat we willen en wat onze maatschappij te bieden heeft. Met havo had ik hoogstens twee jaar winst, maar minder ervaring en gebroken tenen.
 

 

 

 

 

 

Ik ben erg benieuwd naar uw voorstel als alternatief voor die 6,8. Wellicht een systeem waarin de mentor een bindend havo-advies geeft, zoals op de basisschool? Ik vind het risicovol. Punten zijn een referentiekader. De stok achter onze deur om het gesprek aan te gaan met ouders en leerlingen. Hier op school willen we ervoor zorgen dat vmbo’ers en hun ouders de juiste keuzes maken op het juiste moment. Met de havo-deur altijd op een kier, maar niet volledig open. 
 
De andere deuren van ons vmbo staan altijd voor u open, dus vlucht eens weg uit Den Haag en kom langs. Hier lopen vmbo’ers gewoon los rond!

Met vriendelijke groet,

Meneer Van Meel

Ps: u mag Dion zeggen.
Dit bericht is geplaatst in onderwijs. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.