De tranen van Clarence

Ik mis je Clarence. Je tranen na een gemiste pingel, je tranen tijdens een interview, je tranen tijdens de wedstrijd. Ik mis je kalmte op het veld. Je sierlijke bewegingen, overstapjes, hakjes. Ik mis je gulle lach. Je volle, zachte stem die zegt dat iets pijn doet. Ik mis je interviews. In het Italiaans, in het Portugees, in het Surinaams. Op internet heb ik ze allemaal gezien. Ik versta je niet, maar begrijp je wel. Je ogen spreken de waarheid.
Geef me nog die laatste kans, Clarence, om jouw tranen te zien. Pak jouw moment als je jouw ontslag als trainer bij Milan bevestigt. Spreek in de persruimte over je geluk, je verdriet, je passie en de mensen van wie je houdt. Spreek over 10 jaar AC Milan. Over Pipo en Ronaldinho. Over Italië, Suriname en Nederland. Spreek over de mensen die jou pijn hebben gedaan. Over het WK en EK waar jij bij had moeten zijn. Zeg dat Nederland te trots was om jou op te stellen.  
Laat me de emoties zien die je zo vaak hebt laten zien. Laat me in de tv kruipen en je omhelzen, zoals Christian Karembeu dat mocht, zoals vele anderen het fijn vonden om jouw enorme borstkas vast te pakken. Doe die sjaal af, trek dat pak uit en toon je bovenbenen. Maar vooral: huil. Word boos, laat jouw stem overslaan, maak je zinnen half af en sta op. Wrijf met je vingers in je ogen en buig je hoofd naar je borstkas, ben stil en snik.
Pak asjeblieft nog één keer een bal, kijk omhoog, zoek de ruimte en raak ‘m met buitenkant schoen. Maakt mij niet uit met welke voet. Verdwijn daarna. Jouw emotie is wat voetbal altijd moet zijn.
Clarence, kom nooit meer terug. Jij bent geen trainer. Jij bent El Presidente.

Deze blog verscheen eerder in ingekorte versie op Hard Gras     
Dit bericht is geplaatst in voetbal. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.